Idziemy w górę dzielnicy. Po drodze mijamy sklepy, restauracje i — co ciekawe — bardzo wiele zakładów mechanicznych, w których naprawia się samochody. Wygląda to

Ostatni dzień w Stambule zaczynamy ostatnim śniadaniem — i dzięki Bogu. Mimo dużej sympatii do pani, która je przygotowuje, kolejny poranek z dokładnie tym samym

Zdecydowanie wchodzimy do środka. Wewnątrz małe pomieszczenie, kilka stolików i lada, za którą stoi dwóch kolesi przygotowujących posiłki. Siadamy przy stoliku i obydwoje jesteśmy przekonani,

Budzę się od odgłosów zza drzwi. Nasza przemiła gospodyni już przygotowuje śniadanie dla hotelowych gości. Przez te kilka dni pobytu stało się to rytuałem. Pierwsze,

Wino smakuje genialnie, arbuz rozpływa się w ustach. Do tego wszystkiego pod nami błękit morza, nad nami błękit nieba. W oddali widać stambulskie wieżowce. Trudno

     Niepozorny budyneczek w jasnym kolorze, z tablicą pamiątkową na ścianie. Co ciekawe, dom ten wyróżnia się na tle pozostałych – jest zadbany, a

Schodzimy w dół. W pewnym momencie Ala mówi mi, że musi coś zjeść, bo kiepsko się czuje. Kiedy tu zmierzaliśmy, po drodze wstąpiliśmy na szklankę

Im bliżej jesteśmy wybrzeża, tym mniej ludzi widać w okolicy. Wychodzimy na promenadę, siadamy na ławce i podziwiamy widoki. Dopiero tutaj łapiemy oddech. Moją uwagę

Stambuł był marzeniem Alicji. Mnie z kolei przyciągało tam handlowe zacięcie mojej mamy. Dawno, dawno temu, kiedy byłem małym chłopcem, a w ostródzkich sklepach można