Budzik dzwoni o 06:30. Instynktownie szukam telefonu i wyłączam ten nieznośny jazgot. Błoga cisza. W głowie pojawia się myśl: Jeszcze chwila, jeszcze 10 minut, zasypiam. Otwieram oczy. Patrzę na sąsiednie wyrko. Olka z telefonem w ręku katuje sosziale. Która godzina? 08:00. Ja pierdziu, jest już późno. Kuzynka z szelmowskim błyskiem w oku komunikuje mi, że nie chciała mnie budzić. Czuję jak boli mnie całe ciało. Wczorajsza wyrypa na Szpiglas dała się mi mocno we znaki. Cóż młodość nie wieczność. Kiedy ostatnimi razy mój przyjaciel Piotr mówił mi, że po czterdziestce już tak nie pobrykam po Tatrach nie chciałem mu wierzyć. Dziś dobitnie się przekonuję, że w jego słowach jest dużo racji. Wstaję z wyrka, idę do łazienki, potem śniadanie. Taternicy miesiąca na śniadanie jedzą nieśmiertelną jajecznicę 😉 . Dziś plan jest ambitny. Chcemy wgramolić się na Bystrą. Z uwagi na późną porę zagęszczamy ruchy. Ubieramy się, pakujemy najpotrzebniejsze rzeczy do plecaków i wychodzimy z chaty. Ola proponuje, by na Chochołowską podjechać jej autem. Przed domem czeka na nas mała niespodzianka. Domownicy tak zaparkowali swoje samochody, że Ola ma problem z wyjazdem i prosi mnie, żebym jej pomógł, czyli wsiadł za „kółko”. Chociaż nie jestem dobrym kierowcą, to udaje mi się nas z tej parkingowej pułapki wyprowadzić bez szwanku. Droga do Doliny Chochołowskiej przebiega w miarę sprawnie. Na szczęście nie ma żadnych korków. Kiedy wjeżdżamy na polanę po obu stronach jezdni widzimy ludzi machających w naszym kierunku trzymanymi w dłoniach szmatami. Zachęcają nas w ten sposób do zaparkowania auta właśnie u nich. Mając doświadczenie z sierpniowego wypadu, jedziemy praktycznie do końca drogi żeby zatrzymać auto jak najbliżej wejścia na szlak. Udaje się nam to bez problemu. Płacimy za tą przyjemność 15 zł za cały dzień. Czy to dużo? Chyba nie? Potem już idzie z górki. Kupujemy bilety wstępu na teren doliny i zaczynamy. Rozkładamy kije trekkingowe, ale jakoś nie dostrzegam entuzjazmu w naszych oczach. Ola mówi, że jest jakoś dziwnie zmęczona. Mnie z kolei martwi późna pora. Jest już koło godziny 10.00. Nie przypominam sobie żebym kiedykolwiek będąc w Tatrach startował na wycieczkę o tak późnej porze. Właśnie w tym momencie zajeżdża chochołowska kolejka. Traktorek z doczepionymi dwoma wagonikami. Nie zastanawiam się długo. Nigdy tym jeszcze nie jechałem, bo uważałem, że w górach jest się po to, by chodzić a nie dupę wozić, ale dziś jest wyjątkowa sytuacja. Po pierwsze jesteśmy w plecy z czasem i podjechanie tym cudem pozwoli nam sporo go nadrobić. Po drugie perspektywa ponownego dreptania po asfalcie jest bardzo demotywująca. Moja towarzyszka początkowo sceptycznie podchodzi do tego pomysłu. Chyba jej duma piechura nie pozwala na ułatwianie sobie drogi. Jednak po kilku przytoczonych przeze mnie argumentach zgadza się na takie rozwiązanie. Pakujemy się do wagonika, płacimy 7 zł od osoby i ruszamy. Po drodze Olka mówi nawet, że na powrocie, kiedy zejdziemy ze szlaku, to na dół też łapiemy kolejkę za te „wielkie” pieniądze. Kończy się droga asfaltowa, a z nią trasa naszego przejazdu. Do wejścia na szlak mamy jeszcze kilkanaście minut spaceru. Ten dystans pokonujemy błyskawicznie. Po drodze mijamy wielu turystów. Nie lubię takich tłumów i liczę na to, że kiedy już wejdziemy na szlak, prowadzący na Siwą Przełęcz tłum się przerzedzi. Mam nadzieję, że większość z mijanych przez nas piechurów idzie na Wołowiec czy Rohacze. To bardziej popularne kierunki, na które wiodą szlaki z tej doliny. Faktycznie moje przypuszczenia się potwierdzają. Kiedy tylko skręcamy w lewo na szlak oznaczony kolorami czarnym i żółtym, tłum znika jak za dotykiem czarodziejskiej różdżki.
Początkowo droga wiedze przez teren zrywki. Po rosnących tu drzewach pozostało tylko wspomnienie. Słońce operuje dość mocno i gdyby nie rześki wiaterek to można by powiedzieć, że temperatura mogłaby nie być naszym sprzymierzeńcem, a tak to jest całkiem przyjemnie. Czuję jak z każdym krokiem moje ciało się rozgrzewa. Obawiam się trochę o prawe kolano, ale póki co działa bez zarzutu. Szlak jest dość „sympatyczny” – są fragmenty odsłonięte, ale też takie, które wiodą przez las, gdzie można przez chwilę skryć się przed słońcem. W pewnym momencie dostrzegam, że Ola odstaje. Robię przystanek na uzupełnienie płynów i kalorii.
Młoda dochodzi do mnie i mówi, że nie wie, co się z nią dzieje, ale jest bez siły. Nie jest to dobra wiadomość w perspektywie zdobycia Bystrej. Takim tempem nie uda się nam tego zrobić. Osobiście nie mam ciśnienia na tę górę, bo już kiedyś piłem na niej Browarka. Bardziej chodzi mi o moją towarzyszkę, która na Bystrej miałaby swój debiut. Umawiamy się, że dojdziemy do Siwej Przełęczy i tam zadecydujemy co dalej. Wszystko będzie zależało od tego, o której godzinie się tam zameldujemy i jaki stan fizyczny będziemy sobą prezentować. Po tych ustaleniach ruszamy w dalszą drogę. Mi idzie się fantastycznie, Oli trochę trudniej. Widzę, że wiele ją to kosztuje i nie jest w takiej formie jak chociażby wczoraj. Wreszcie dochodzimy do miejsca, w którym zaczyna się bezpośrednie podejście. Oglądam się za siebie, żeby upewnić się, że Olka jest za mną. Widzę ją w oddali. Spoglądam na górę i zaczynam wspinaczkę po kamiennych stopniach. Idę powoli, ale bez zbędnych przystanków. Jeśli o mnie chodzi i o moje chodzenie po górach, to mogę powiedzieć jedno. Na dole się meczę, ale kiedy zaczyna się podejście czuję jak moc przybywa. Nie wiem, na czym to polega, ale dla mnie im wyżej tym lepiej. Oczywiście się nie spieszę, nie biegnę, ale mozolnie stopień po stopniu pnę się do celu. Powoli, systematycznie „łapię wysokość”. Pot zalewa mi twarz, mięśnie nóg napięte pracują jak dobrze naoliwiony mechanizm. Dużą pomoc mam w tym momencie używając kiji trekkingowych. Odkąd kilkanaście lat temu zacząłem z nich korzystać zmieniły całą filozofię mojego górskiego dreptania. Teraz nie wyobrażam sobie bez nich żadnej wędrówki. Co jakiś czas podnoszę głowę i podziwiam to, co ukazuje się przed moimi oczami.
