Otwieram oczy szczekając zębami. Jest mi zimno, cholernie zimno! Półprzytomny zakładam bluzę. Dotykam swoich stóp – są jak dwa sople lodu. Po omacku szukam skarpetek, które wsuwam na stopy. W głowie mam jedną myśl: „Co to za jakaś masakra!” Jesteśmy w Grecji latem, a ja marznę jak żołnierz zimą w okopie. Kiedy wciągam bluzę słyszę dochodzący z góry charakterystyczny szum. Dosłownie w sekundę odzyskuję jasność umysłu. Jestem jak Neo wyrwany z matrixa ???? Trzymając się poręczy idę na piętro. Spoglądam w stronę wiszącej pod sufitem klimatyzacji. Dioda urządzenia świeci na zielono. Teraz wiem, dlaczego na dole panuje taka „kosta”. Po ciemku lokalizuję pilota i klnąc pod nosem naciskam przycisk stop. Dioda zmienia kolor na czerwony. Urządzenie milknie. Teraz mogę spokojnie wrócić do wyrka. Kiedy się kładę nadal nie dowierzam, że ubrałem bluzę i skarpety. Zakładam kaptur na głowę i zasypiam.
Kiedy rano otwieram oczy widzę, że Ala jest już na nogach. Dzieciaki za to jeszcze okupują swoje łóżka. Pytam się Alicji czy też zmarzła. Przez chwile rozmawiamy o tym jak to się mogło wydarzyć. Kiedy zasypialiśmy klima była wyłączona. Pytam się młodych czy oni też zmarzli? Hubert z rozbrajającą szczerością odpowiada, że w nocy było im tak gorąco, że musiał uruchomić chłodzenie. Teraz wiadomo, dlaczego w naszej sypialni powiało zimą. Musimy opracować jakiś sposób użytkowania tego urządzenia, żeby oni na piętrze mieli odpowiedną temperaturę do spania, a my na dole żebyśmy nie musieli ubierać ciepłej odzieży do łóżka ????
Wakacyjna atmosfera udziela się wszystkim. Nigdzie się nam nie spieszy. Mamy czas na celebrowanie poranka – późnego poranka. Ala idzie do miejscowego sklepiku spożywczego, który znajduje się tuż za rogiem. Razem z młodymi przygotowujemy stół do śniadania. Wychodzę przed dom. Pogoda przepiękna. Na niebie nie zauważam nawet najmniejszej chmurki. Idealny dzień na plażowanie. Alicja z zakupów wraca przeszczęśliwa.
Opowiada, że najpierw poszła na kawę do pobliskiej kawiarnio – piekarni. Tam ucięła sobie krótką pogawędkę z lokalsami, którzy przy szklaneczce czarnego naparu celebrują początek dnia. Później zaszła do sklepu, zrobiła zakupy i poznała sprzedawcę. Mówi, że starszy pan zza lady właśnie udzielił jej pierwszej lekcji języka greckiego. Generalnie jest zachwycona atmosferą na wyspie. Bardzo się cieszę, że właśnie w taki sposób zaczynamy nasz pobyt na Skiatos.
Przy rodzinnym śniadaniu zastanawiamy się co dziś robimy? Oczywiście odpowiedź może być tylko jedna. Dzień spędzamy na plaży! Tylko teraz pytanie na której, bo na wyspie praktycznie w jakąkolwiek stronę się nie pójdzie tam trafia się na kąpieliska. Postanawiamy, że dziś ponownie skorzystamy z polecajki Spirosa i śmigniemy sobie na Megali Ammos. Nasz dom od tego miejsca dzieli dziesięciominutowy spacer. Miejscówka wydaje się nam idealna. Poza tym jak do tej pory to, co polecał nam nasz gospodarz za każdym razem było strzałem w dychę. Mamy nadzieję, że teraz będzie tak samo.
Po śniadaniu, bez jakiejkolwiek spinki wrzucamy do naszych plecaków maski do snurkowania, wodę, przekąski, ręczniki plażowe. Zwarci i gotowi wychodzimy z naszej kwatery. Spacerkiem mijamy kościół, przechodzimy koło spożywczego, kawiarnio – piekarni, gdzie dziś rano Ala uskuteczniała dialog między narodami Grecji i Polski. Słońce na niebie prezentuje się w całej swojej okazałości. Czuję się trochę tak jak wtedy, kiedy byłem dzieckiem i razem z moimi bliskim spędzaliśmy wakacje nad polskim Bałtykiem w Mikoszewie. Podobnie jak teraz obładowani torbami szliśmy na plażę. Uczucie to potęguje się, kiedy wychodzimy z miasteczka i wchodzimy między drzewa. Nie jest to las, ale zapach jaki dociera do mojego nosa sprawia, że w mojej pamięci pojawiają się obrazy z dzieciństwa. Kiedy po drodze mijamy cmentarz śmiejemy się z Alą, że nekropolie są nieodłącznym aspektem naszych wojaży. Oczywiście znakomita część drogi wiedzie ulicami, z których rozpościera się kapitalny widok na morze i okalające zatokę wysepki.
Nigdy nie widziałem takich krajobrazów. Ala mówi mi, że wygląda to trochę jak w Chorwacji. Schodzimy z piaszczystej górki, mijamy pierwsze bardzo kameralne kąpielisko. Po kilku metrach przechodzimy przez restaurację, której stoliki ustawione są na tarasie, z którego rozpościera się kapitalny widok. Mimo, że dochodzi południe, to ludzi praktycznie nie ma wcale. Życie na Skiatos zaczyna się dość późno, co generalnie mi bardzo odpowiada ????
Z restauracji po schodach schodzimy bezpośrednio na piaszczystą plażę. Jestem wniebowzięty. Nigdzie nie widzę parawanów, za to na ograniczonej przestrzeni porozstawiane są parasole, pod którymi stoją leżaki. Idziemy przez kilka minut, szukając sobie miejsca do „zalegnięcia”. Zwracam uwagę na fakt, że jest tu bardzo czysto. Po kilku minutach spaceru docieramy do ostatniej strefy z parasolami i leżakami.
Decydujemy, że tu wypożyczymy takie stanowisko dla dzieciaków, a my legniemy się na piaseczku. Rozglądam się za kimś kto czuwa nad tym biznesem. Widzę, że w cieniu krzaków na leżaku drzemie mężczyzna. Kiedy dostrzega nas swoim jednym otwartym okiem leniwie się podnosi. Podchodzi do nas z uśmiechem od ucha do ucha. Kasuje 20€ za dwa leżaki i parasol. Oczywiście nie obywa się bez kurtuazyjnej miłej pogawędki. Chociaż jestem tu zaledwie kilkadziesiąt godzin to zdążyłem się zorientować, że miejscowi lubią pogadać i potrafią wykorzystać do tego każdą okazję. Regulujemy należność, rozkładamy nasz plażowy ekwipunek i zaczyna się kilkugodzinne nic nierobienie. Cieszymy się ze słońca, wspaniałych widoków i ciepłego morza.
