Po przybyciu do domu młodzież zalega przed TV. Nawet klimatyzacja w metrze nie zdołała postawić ich na nogi. My natomiast postanawiamy, że tematu kolacji w Muxi nie odpuszczamy. Ten lokal naprawdę przypadł nam do gustu.
Jeśli chodzi o kulinarne specjały to wiemy co chcemy. Oczywiście mam na myśli męską część. Generalnie od momentu wyjścia z domu jesteśmy nastawieni na jedzenie. Dziewczyny nie za bardzo wiedzą co będą jadły. Zostawiają sobie tę kwestię do momentu otrzymania karty dań. Osobiście chcę spróbować paeli. Marek celuje w mięso. Z uwagi, iż jest to nasz drugi raz w tym lokalu, to wchodzimy już jak do siebie. Ten sam kelner, który obsługiwał nas dzień wcześniej od razu wyłapuje nas wzrokiem. Podchodzi z uśmiechem na ustach i wskazuje nam stolik. Dziś jest jakby trochę mniej ludzi. W samej restauracji panuje spokój. Nie ma takiego gwaru jak poprzednio mimo, że w TV leci mecz
Barcelony. Przed szklanym ekranem siedzi kilku kibiców, którzy ekscytują się każdym udanym zagraniem ich ulubieńców, obgryzają paznokcie i coś mamroczą pod nosem kiedy drużynie nie idzie. Korzystając z okazji zajmujemy strategiczne pozycje i szykujemy się do złożenia zamówienia. Marek zamawia baraninę. My z Alą bierzemy paelę, natomiast Monika prosi o tortille. Po kilkunastu minutach oczekiwania przy lampce wina na stół trafiają nasze zamówienia. Paela, którą nam zaserwowano… No, po prostu niebo w gębie.
Porcja tak duża, że oboje najadamy się jak mopsy 😉 . Marka baranina też wygląda zacnie i z jego relacji odnośnie smaku mięsa ( a jest on ekspertem ) również jest pyszna. Natomiast tortilla Moniki okazuje się rozczarowaniem. Nie chodzi o to, że danie było niesmaczne czy źle przyrządzone. Po prostu katalońska tortilla ni jak ma się do naszego wyobrażenia o tej potrawie. Jest to raczej opcja śniadaniowej przekąski, co nie za bardzo pasuje do późno wieczornej posiadówy. Siedząc w restauracji intryguje nas pewna sytuacja – mianowicie sposób podania gościom wołowiny. Do klientów siedzących przy stoliku za nami podchodzi kelner, przynosi im rozgrzane kamienie w kształcie sporych prostokątów. Posypuje je solą i wykłada z metalowego półmiska każdemu z gości na ten rozgrzany kamień po kawałku wołowiny. Po knajpie rozchodzi się zapach grillowanego mięsa. Widok jest bardzo interesujący. Pierwszy raz widzę w ten sposób podawane mięso. Obserwując naszych sąsiadów i to z jakim zapałem pochłaniają kawałki wołowiny wnioskujemy, że jest to specjalność tej knajpy. Ciekawe jest to, że te sztuki mięsa znajdujące się w półmisku każdy gość może sobie na tym kamieniu wysmażyć jak chce i jak tylko mu pasuje.
