Nasz kolejny poranek wygląda jak każdy w Barcelonie. Rano zakupy, śniadanie, pakowanie maneli na plażę. Po drodze kawa, metro, pociąg i wreszcie plaża w Castelldefens. Oczywiście po wyjściu z pociągu zahaczamy o miejscowy sklep spożywczy bo trzeba zadbać o nawodnienie 😉 . Rozbijamy się na gorącym piasku i już tylko pozostaje nam błogie lenistwo. W sumie to do końca takie błogie nie jest, bo trzeba cały czas kontrolować dzieciaki, szczególnie kiedy kąpią się w morzu. Mimo, że są ratownicy i w sumie nasza dziatwa jest już w takim wieku, że generalnie sama się pilnuje, to jednak człowiek cały czas jest na czuwaniu. Wiecie dzieci mają to do siebie, że nigdy nie wiadomo jaki szalony pomysł przyjdzie im do głowy.
Dzień jest idealny i przyznam szczerze, że moje, zresztą chyba wszystkich samopoczucie, jest rewelacyjne. Cóż więcej do szczęścia potrzeba. Morze, słońce, wspaniała plaża i święty spokój. Młodsza część ekipy nie traci czasu i w oka mgnieniu melduje się w morzu. Dziewczyny poddają się kąpieli słonecznej natomiast faceci w składzie Marek i ja idziemy na szybki spacer do sklepu uzupełnić zapasy 😉 . Przy okazji fundujemy sobie w przysklepowym barze po małej Estrelii prosto z beczki. Jak ona smakuje! Siedząc pod parasolem i popijając zimne piwo stwierdzam, że na takie wakacje to ja mogę nawet codziennie 😉 . Co ciekawe z moim stwierdzeniem w stu procentach zgadza się też Marek 😉 .
Dzieciaki na brzeg wypędza głód. Standardowo na piasku lądują wcześniej przygotowane pudełka z jedzeniem. Apetyty dopisują szczególnie młodszej części załogi.
Co można robić na plaży po jedzeniu? Leżeć i wygrzewać kości w słońcu. Nie tak do końca. Z Markiem postanawiamy zrobić coś dla ciała i dołączamy do rozgrywanego meczu siatkówki plażowej. Stajemy po przeciwnych stronach boiska. Razem z nami pod siatką melduje się też Julia. Mecz rozgrywamy w składach mieszanych i jak się potem okazuje towarzystwo jest międzynarodowe z przewagą, o dziwo reprezentantów Polski. Orientuje się, że w mojej drużynie jest dziewczyna z Polski w momencie kiedy po „zepsutej” akcji pada z jej ust znajomo brzmiące, bardzo popularne polskie przekleństwo. Cała ta sytuacja wywołuje mój uśmiech. Jak się potem okazuje po drugiej stronie siatki też jest dziewczyna z Polski. Gra z nami też reprezentantka Francji i oczywiście są miejscowi. Spotkanie jest zacięte na tyle, że w ferworze walki nie zauważamy, że zdobywamy sporą widownie. Nasz mecz wzbudza na plaży wielkie emocje. Przy boisku fanatycznie kibicuje nam spora grupa dzieciaków. Po każdej udanej akcji rozlegają się okrzyki i brawa dobiegające też z miejsca gdzie leży spora grupa plażowiczów. Wynik meczu przechodzi na drugi plan. Liczy się dobra zabawa. Z moją boiskową partnerką zamieniam kilka zdań. Dziewczyna jest w Barcelonie z dwoma koleżankami. Jedna z Polski, druga właśnie z Francji. Mieszkają, uczą się i pracują w stolicy Katalonii. Na pytanie, jak na co dzień żyje się w Barcelonie, odpowiada z rozbrajającym uśmiechem na twarzy, że super .
