W tak pięknych okolicznościach przyrody nachodzi mnie wielka ochota na browarka. Rozglądam się jak kot na polowaniu i widzę, że  kilkadziesiąt metrów dalej stoi drewniana buda. Z daleka dostrzegam tam jakiś ruch i osoby siedzące przy stolikach. Biorę w garść kilka euro i ruszam. Kiedy docieram na miejsce, zauważam, że knajpka jest prowadzona przez dwóch facetów – jeden starszy, drugi młodszy. Wydaje mi się, że to ojciec z synem. Starszy siedzi z jakimś kolesiem przed lokalem, natomiast młodszy stoi za ladą. Miejsce jest niesamowite: rozpadająca się drewutnia centralnie na plaży, a obok kilka zdezelowanych stolików. Atmosfera tego miejsca jest wyjątkowo przaśna.

Zamawiając piwo, zauważam na ścianie flagę greckiego klubu piłkarskiego Panathinaikos Ateny. Bez zastanowienia pytam, czy pamiętają polskich piłkarzy grających w Panathinaikosie. Rzucam dwa nazwiska: Warzycha i Wandzik. Greckie twarze promienieją, nić porozumienia zostaje nawiązana. ???? Zamawiam piwo i siadam na drewnianej ławie. Pierwszy łyk przynosi delikatne orzeźwienie. Dawno nie piłem piwa w tak klimatycznym miejscu. Dla jasności: lokal wygląda jak siedem nieszczęść, stoliki ledwo stoją, ale miejsce jest po prostu urzekające. Kończę browarek, oddaję butelkę, żegnam się serdecznie i wracam na leżak. Delektuje się ciszą, szumem fal i słońcem. Chwilo trwaj. 

Z wakacyjnego trybu wyrywa mnie kto? Oczywiście Ala – mam ochotę na kawę. Kiedy pada to zdanie wyskakuje z błogostanu jak z katapulty. Moje zmysły się wyostrzają. Plażową rutynę zostawiam daleko za sobą 😉 . Dbając o romantyczny wymiar naszego pobytu, zapraszam ją do tej samej drewnianej budy, w której raczyłem się greckim browarem. Klimat tam jest zacny, więc mam nadzieję, że miejsce jej się spodoba.

Stajemy przed budą. Widzę, że Alicja patrzy na lokal z dużym krytycyzmem. Zdecydowanie nie dostrzega uroku tej miejscówki, który ja widzę ????. Na jej twarzy maluje się obawa i wątpliwość, czy kawa spełni jej oczekiwania, zwłaszcza, że ani ja, ani ona nie możemy dostrzec nawet śladu ekspresu. Alicja zamienia kilka zdań z młodym Grekiem, upewniając się, że mają ekspres i kawa będzie odpowiednio przyrządzona. Chłopak z uśmiechem przytakuje i zapewnia, że zrobi jej prawdziwą, niepowtarzalną latte z gałką lodów. Kiedy kończy swoje zapewnienia, spoglądam na Alę – widzę, że jest sceptyczna co do jego bajeru. Z lekkim powątpiewaniem składa zamówienie. Cała sytuacja wzbudza moją ciekawość: jak ta genialna kawa będzie wyglądać i przede wszystkim smakować?